W społeczeństwie funkcjonuje mit, że dziecko jeśli się boi, staje się posłuszne. Stosują go zazwyczaj rodzice, którzy sami byli wychowywani w taki sposób, jest to więc schemat automatycznie przechodzący z pokolenia na pokolenie.

Dzieci nie są głupie

Najczęściej jednak straszenie stworami czy wymyślonymi postaciami nie przynosi zamierzonego przez rodziców efektu. Dzieci są ciekawe świata i często chcą sprawdzić, jak wygląda to, o czym mówi mama. Ich ciekawość wzmaga oswojenie z potworami w różnego rodzaju bajkach, grach i zabawkach - straszak rodzica może się więc okazać dla malucha tylko kolejnym stworem, którego pozna.

Ponadto jeżeli mówimy, powtarzamy coś, co się nie spełnia, dzieci przestają w to wierzyć. Jednocześnie jednak przestają wierzyć nam. Działa tu podobny mechanizm, jak przy egzekwowaniu kar - jeżeli zapowiadamy dziecku konsekwencje złego zachowania, a następnie ich nie spełniamy, dajemy mu sygnał, że nie musi liczyć się z tym, co mówimy.

Możesz skrzywdzić

W rozwoju dziecka przychodzi wiek (ok. 3-4 roku życia.), kiedy dzieci naturalnie zaczynają się bać. Pojawiają się wtedy lęki przed obcymi. Straszenie dzieci przez rodziców nie jest obojętne dla ich rozwoju. Jeżeli trafimy na podatny grunt, czyli dziecko z dużą wyobraźnią, trudno będzie nam "naprawić" sytuację. Dzieci ufają rodzicom, a ich słowa przyjmują jako prawdę: "jeżeli mama tak mówi, to tak się stanie".

- Tego rodzaju zachowania powodują poczucie dużego niebezpieczeństwa. Takie dzieci w przyszłości mogą obawiać się nowości, spontaniczności - mówi Monika Skoczylas-Merczyńska, psycholog z Gabinetu Psychoterapii Rodziny Udane Wychowanie. - Straszenie dzieci budzi ich ogólny lęk, poczucie, że wiele im zagraża. Szybko widocznym skutkiem może być np. lęk przed wyjściem na spacer - dodaje.

Wszystko zależy od ciebie

Żeby nie powielać przestarzałych schematów należy pracować zarówno nad sobą, jak i swoją pociechą oraz relacją rodzic - dziecko. Psycholog podpowiada, że najważniejsze jest ustalenie zasad, które wytłumaczymy dziecku, a następnie będziemy według nich postępować. Chociaż czasami będziemy chciały je złamać, musimy pamiętać, że to od nas zależy, czy dziecko będzie je traktowało poważnie. Jeżeli trudno nam stworzyć kanon postępowania, warto skonsultować się z psychologiem.

Motywować zamiast karać

- wychowuj dziecko w systemie jasnych zasad - określ co wolno, a czego nie;
- bądź konsekwentna - jeśli zabraniasz czegoś dziecku, a później mu ulegasz, nauczy się to wykorzystywać;
- bądź dla malucha rodzicem, a nie partnerem czy przyjacielem - ze starszym dzieckiem możesz pozwolić sobie na zmianę relacji, dla malucha jednak ważne jest jasne określenie, kim jest rodzic;
- nagradzaj za dobre zachowanie, zamiast karać za złe - pozytywna mobilizacja jest skuteczniejsza niż ta negatywna i nie wyrządzi naszemu dziecku krzywdy.